Hoi beautiful, leuk dat je weer te zien op mijn blog.

In mijn vorige post heb je kunnen lezen dat ik ben doorverwezen naar de psycholoog. Ook ben in gestart met het slikken van medicatie. 

Na mijn gesprek met de pratijkondersteuner nam de psycholoog al snel contact met mij op. Ik moest online een hele vragen lijst invullen en toen kon de afspraak gemaakt worden. Hier zat nog enige tijd tussen, maar gelukkig begon de medicatie zijn werk te doen en voelde ik mezelf iets minder angstig.

Vol goede moed ging ik naar mijn eerste afspraak bij de psycholoog. Ik vond dit erg spannend en ik was bang dat ik geen klik met de psycholoog zou hebben. Het wachten in de wachtruimte leek uren te duren. Tot ik eindelijk geroepen werd. 

Beiden deden wij een kort voorstel rondje en meteen had ik een goed gevoel bij mevrouw. Ik vertelde waarvoor ik kwam en ik moest heel mijn verhaal doen tot ik details. Dit bracht natuurlijk de nodige emoties met zich mee (de ugly cry). Maar het voelde goed om mijn verhaal te doen tegen iemand die ver van mij staat.

Na een uur kwam de psycholoog al vrij snel tot de conclusie dat ik door de traumatisch ervaring met mijn opa en oma een angststoornis had gekregen. Ik weet dat ik het best heftig vond om dit te horen, maar ergens gaf het mij ook een stukje rust. 

De psycholoog maakte een behandelplan. Zo had ze aangeven dat ik minimaal tien afspraken nodig zou hebben, en gingen we aan de slag om mijn trauma te verwerken met emdr.

We hadden ook afgesproken dat ik niet meer op Google mocht zoeken naar klachten, dit deed ik namelijk hele dagen. Zoals je weet heb je volgens Google altijd de meest vreselijke ziektes en kom je binnen no time te overlijden, dat werkte natuurlijk niet in mijn voordeel.

De afspraak zat erop, ik had er een goed gevoel aan overgehouden. Ik had zin om aan de slag te gaan met mijn angststoornis.

Liefs, Ellen