Hoi beautiful, leuk je weer tegen te komen op mijn blog!

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen dat ik naar de eerste harthulp moest. Gelukkig was er niks met mijn hart, maar ik merkte dat het meer met mij deed dan ik dacht.

Het was al redelijk laat toen wij terug kwamen van het ziekenhuis. Mijn moeder en stiefvader besloten in Oosterhout te blijven, dit gaf mij een veilig gevoel. De dag erna pakte wij alle vier weer ons ding op, er was tenslotte niks met mij aan de hand en ik had wat afspraken staan waar ik heen wilde.

Ik kwam de dag goed door. Ik merkte dat ik wel wat angsten had maar dat leek mij vrij normaal na zo’n avond.

Zoals je weet werkte ik samen met mijn broer binnen hetzelfde bedrijf. Het liep tegen kerst en wij hadden onze kerstborrel, ik besloot om niet mee te gaan, hierdoor een avondje alleen thuis. Ik had lekker sushi besteld en probeerde er het beste van te maken en vooral niet te veel aan mijn angsten te denken. Ik kan je vertellen dat laatste lukte totaal niet. Je kan denk ik wel invullen wat er gebeurde. Opnieuw had ik weer een hyperventilatie aanval, ik belde mijn moeder en meteen kwam zij naar huis crossen.

Hierna had ik werkelijk elke dag wel een hyperventilatie aanval, en voelde ik mezelf hele dagen onrustig. Waar ik eerder alles deed zonder bij na te denken begon dit opeens te veranderden, ik dacht werkelijk na bij elke stap die ik zetten. Ik kon alleen nog maar denken “wat als” en dacht alleen maar dat er toch iets zou zijn met mij, 

Alleen thuis zijn werd voor mij ook steeds meer een opstakel. Als ik wist dat mijn broer niet thuis was in het weekend pakte ik mijn spullen en ging ik naar mijn moeder en stiefvader. 

De angste en hyperventilatie namen mijn hele leven over. Ik heb dit een aantal weken weten vol te houden, ik kon het zelf niet meer oplossen en besefte dat ik hulp nodig had. 

Binnenkort neem ik je verder mee in dit verhaal!

Liefs, Ellen