Hoi beautiful, leuk je weer te zien op mijn blog!

Daar gingen we op naar de eerste harthulp. Mijn broer was meegereden naar huisartsenpost en allebei baalde we dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik vooral omdat ik dacht dat er wat ernstigs zou zijn. Mijn broer omdat hij een vreselijke onsie aanhad en zijn iPhone bijna leeg was, want stel hij zou iemand leuks tegenkomen in het ziekenhuis en er zo uitzien. 

Aangekomen op de afdeling kreeg in mijn kamertje toe gewezen. Ondertussen had ik mijn moeder en stiefvader ingelicht en ook zij waren gearriveerd. Ik kreeg allerlei onderzoeken, want blijkbaar dacht de huisarts dat ik hartritmestoornissen had. Omdat ik jong ben hebben er verschillende cardiologen maar mij gekeken. Gelukkig bevestigde zij allemaal dat er niks met mijn hart aan de hand was. Maar dat het spanning was. Zo hielde ze mij vanaf een afstand in de gaten via een monitor en zag alles er goed uit, tot ik dokter zag aankomen, dan schoot mijn hartslag helemaal op hol. 

Eindelijk konden wij naar huis, ik wetend dat er niks met mij aan de hand was en mijn broer met een opluchting dat hij niemand leuks was tegenkomen. 

Ik was helemaal binnenstebuiten gekeerd. Ik hoopte dan ook dat dit mij een rustig gevoel zou geven en ik geen last meer zo krijgen van hyperventilatie, en als ik dan toch een aanval zou krijgen dat ik niet meer zou denken dat er iets met mijn hart was. Helaas was dit niet het geval.

Ik mekte al vrij snel dat mijn bezoekje aan de eerste harthulp mij niet in koude kleren had gaan zitten. Hier vertel ik je meer over in mijn volgende post. 

Liefs, Ellen