Hoi beautiful, Leuk je weer te zien op mijn blog.

In mijn eerste blogpost heb je de aanleiding kunnen lezen van mijn hyperventilatie.

Na mijn eerste aanval ging het nog verassend goed. Soms voelde ik mezelf nog wel vreselijk onrustig maar dat kon ik toen nog wel handelen.

We maken een spong vooruit. Ik neem je mee naar 2017, daar waar alle ellende pas echt begon. 

Mijn broer nam mij voor m’n verjaardag een weekend mee naar Disneyland(hoe lief). Dit is mijn nummer een happy place. Ik wilde altijd al een keer kerst beleven in Disneyland. Dus wat denk je.. dit had hij uiteraard geregeld, Ik heb fantastische dagen gehad. Ik heb mezelf toen geen moment onrustig gevoelt. Bij thuiskomt had ik mezelf voorgenomen om het Disney gevoel vast te blijven houden. 

Hier kwam helaas al snel verandering in. Ik was aan het werk, van het een op het andere moment begon mijn hart te kloppen als een gek. Kreeg ik tintelingen in mijn vingers en gezicht, en werd ik super angstig. Meteen kreeg ik een flashback naar mijn eerste hyperventilatie aanval. Gelukkig werkte ik en mijn broer binnen hetzelfde bedrijf. Huilend zocht ik hem op en gelukkig lukte het om mij gerust te stellen. 

Eindelijk was de werkdag voorbij en gingen ik en mijn broer lekker naar huis. Thuis kreeg ik opnieuw een hyperventilatie aanval, en wat voor een. Ik kon mijn gedachten niet meer verzetten en mijn hart begon compleet over te slaan. Weer had ik de akelige gedachten dat er iets met mijn hart was.

Voor de verandering belde ik de huisartsenpost (die zullen ook wel niet gedacht hebben). Ik mocht gelukkig langs komen. Zoals de eerste keer werd ik volledig onderzocht. Mijn bloeddruk was goed, het zuurstof in mijn bloed ook maar de dokter vond mijn hartslag wel erg hoog. Ze ging het met een collega overleggen wat ze hieraan konden doen. Ik kan je vertellen, dat was niet bevordelijk voor mijn hyperventilatie. Hierna kreeg ik te horen dat ik naar de eerste harthulp moest. 

Wait what!? De eerste harthulp. Dit kon nooit goed zijn. In mijn volgende post vertel ik je meer over mijn bezoek in het ziekenhuis. 

Liefs Ellen